limeryki i indyki

po godzinie siedemnastej

minut trzy i sekund osiem

wlazł na minę biedny Gucio

nie skończyło dobrze to się

 

ręka, noga, mózg na ścianie

mówiąc delikatnie, w skrócie

i pomyśleć – biedny Gucio

szansę miał ażeby uciec

 

niby saper doświadczony

bomb rozbroił wcześniej tysiąc

stracił czujność biedny Gucio

choć się starał, mogę przysiąc

 

wszedł do domu tak jak co dzień

zasiadł na wprost odbiornika

zanim mecz się zdążył zacząć

dotknął Gucio zapalnika

 

jaki morał z tej historii

płynie (lub jak chcesz wynika)?

patrz na miny swoich bliźnich

jeśli nie chcesz dostać z byka

mam kalendarz pełen rzeczy

których robić nie chcę całkiem

uciążliwych obowiązków

wymuszanych auto-wałkiem

 

mam kalendarz z terminami

czemu by nie – sprawy duże,

z kategorii od lat wielu

zwanej „na emeryturze”

 

mam kalendarz tak dziurawy

jakby durszlak, albo sitko

wlewam w niego kompot życia

i przepływa, lecz nie wszystko

byle mydłek mi nie będzie

mącił w głowie – rzucił Zenek

chcę i będę wierzył prasie

gdy nie czytam, to nic nie wiem

 

na to wujaszek z Torunia

o imieniu cnym – Ambroży

dodał (niby od niechcenia)

uwag kilka o obroży

 

że na sznurku mój Zenonie

bez myśli i zrozumienia

i pod wpływem złych, niedobrych

brzydkich karłów rodem z cienia

 

ciotka wazę z porcelany,

rosołową wnet schowała

myśląc – draki nie uniknę

niechby waza ocalała

 

ku zdziwieniu zgromadzonych

Zenek słowa nie powiedział

i spokojnie bez mrugnięcia

na krzesełku swoim siedział

 

lecz natury reguł przecież

nie da się naginać długo

po kolejnych słowach wuja

Zen się huknął ręką w udo

 

potem wrzasnął coś znienacka

o kretynach vel debilach

do rodzinnej krwawej wojny

pozostała tylko chwila

 

gdy minęła ciąg wypadków

się potoczył bardzo szybko

babcia dziadka w nos stuknęła

stryj od Miecia zebrał rybką

 

dynamika przedstawienia

w kulminacyjnym momencie

była taka jaką miewa

ciężarówka na zakręcie

 

mniejsza zresztą o szczegóły

nie przytoczę ich tu wiele

kończę, idę zbierać siły

na obiadek, na niedzielę

konsekwentnie szukał drogi

wśród zarośli i wertepów

ślady tropił po świątyniach

nie omijał nawet sklepów

czytał książki cienkie, grube

pytał ludzi nieustannie

obserwował białe chmury

pianę, gdy się kąpał w wannie

szukał rady siorbiąc zupę

lub surówkę żując żwawo

w święta oraz w dni powszednie

patrzył w lewo, zerkał w prawo

podpatrywał wolne ptaki

szumu wiatru nasłuchiwał

grzebał z zapałem w pamięci

bez pośpiechu lub się spinał

a po wielu długich latach

pełnych trudu i wysiłku

znalazł wreszcie pół minuty

by spokojnie siąść na tyłku

i obejrzał się za siebie

kroków sznur w dali ginący

dał odpowiedź której szukał

przy okazji i niechcący

droga nagle się znalazła

i się wyjaśniło wszystko

najważniejsze rozwiązania

są z reguły bardzo blisko

o czeredo niepokorna

hordo opętanych jeźdźców

niepowstrzymany żywiole

nie biorący żadnych jeńców

śnieżna kulo w biegu z góry

co popadnie zgarniająca

zły cyklonie jednooki

i paląca kulo słońca

tylu wielkich na twej drodze

próbowało ustać prosto

nie zdzierżyli już ich nie ma

na ich szczątkach zielska rosną

bez zbędnych słów i magicznych figur

z głową wysoko, niemal nad dachami

panował w Karadazji król

otoczony dworzanami

 

czy ciemna noc, czy pełny dzień

niekiedy i wieczorami

podnosił się w Karadazji szum

pomiędzy dworzanami

 

że jak to jest, że prawo kto

królowi dał do władania nami

mówili w Karadazji ci

co byli dworzanami

 

pewnego razu okrutny król

ogromnie się rozsierdził

nie będą mi dworzanie pluć

na plecy – głośno stwierdził

 

ty pójdziesz precz, dla ciebie sznur

innym załóżcie teczki

w zachwyt wpadł karadajski tłum

dworzanie zaś pobledli

 

i minął rok, a potem dwa

między palcami czas płynął

a w Karadazji królewski gniew

na dworzan powoli minął

 

że ta opowieść to żaden cud?

że często się tak zdarza?

że w Karadazjach rządzą królowie

a dwór im się naraża

 

na pewno tak lecz celem mym

nie była bajka beztroska

lecz chciałem byś rozejrzał się

i skończył na własnych wnioskach