blog rymowany
nieumiarkowanie umiarkowany
cichy i serca pokornego
chciał nawet kiedyś, prawdopodobnie
pod koniec wieku poprzedniego…
mówią, że usta już otwierał
ale ziewnięciem zakamuflował
cień o zamiarze, by pomysł mieć
na nowe, nieznane słowa…
i dobrze jest, bo jak ma być
gdy mogło zdarzyć się gorzej
wczoraj minęło, właśnie trwa dziś
i jutro zdarzy się może
nie każdemu kamieniowi
zapisane mieć rzeźbiarza
który znajdzie co ukryte
a tak się najczęściej zdarza
pośród milionów kamieni
że głaz staje się nijakim
startym starciem z podobnymi
statystycznym, otoczakiem
tysiąc pomysłów przez dwie minuty
w głowie łaknącej wieńca z wawrzynu
samotnej pośród innych samotnych
głów czekających ludzi bezczynu
wyjątkowością urzeczony
dał sobie wyjątkowe prawa
szlachetnie kochał wszystkich wokół
dopóki wszyscy bili brawa
jak w gęstym miodzie, skojarzenie
przyszło na chwilę i uciekło…
dotąd myślałem: całkiem miło,
lecz jeśli tak wygląda piekło?
chociaż widocznej, nikt nie dostrzegł,
dominującej zła intencji,
by kary sens zawrzeć nie w żarze,
ale zatopić w konsystencji?
następnym razem zrób to samo
tylko tym razem zrób to dobrze
nieważne całkiem, czy chleb smarujesz
czy ząb jadowy wyrywasz kobrze