limeryki i indyki

gdzieś w kawiarnianym zaciszu

obecny, lecz niewidzialny

(odmienny stan obecności

ulotny i niebanalny)

sączyłem szlachetny eliksir

(a może sączyło ciało?)

byłem, słyszałem, czułem

zdziwiony, jak bardzo mało

różnić mnie losu trafem

może od człowieka

że nadal ciągle się zdaję

(ten sam nos, ręce, powieka)

być, chociaż jednak mnie nie ma

(pomimo śladów, iż byłem)

zdarzyło się coś? nie pamiętam,

umknęło, przegapiłem

bywa nie rzadko, nie często

tak świat jest skonstruowany

że tłuką się na drobiazgi

cacuszka z porcelany

ozdobne talerze po cioci

kielichy i okaryny

kruche od dnia narodzin

bez żadnej głębszej przyczyny

aż błahą staje się kwestią

kto, czy przy jakiej okazji

dokonał ostatecznej

definitywnej inwazji

w strukturę wazonowości

pajęczą nitkę komórek

(mimo, że bliskie zostały

w szczątkach nawet niektóre)

nie ma i nigdy nie będzie

choć różne widziałem kleje

cudu, który odtworzy

to, a nie takie – nadzieje,

rozumy i fakty, pragnienia

chęci, motywy, pomysły

z rysunkiem niepowtarzalnym

raz się na zawsze rozprysły