limeryki i indyki

stoi na stacji, niby parowóz

pewny i dumny, uśmiechnięty

sapie i dyszy, dyszy i dmucha

porzucił dawno sentymenty

 

szarpie wagonów coś ze czterdzieści

a para śwista i i słychać gwizd

mięśnie napięte, pot ciurkiem tryska

król samców alfa, udał się wist!

 

ciągnie z mozołem, ale nie pęka

biegnie po torze, zadowolony

bo semafory ma podniesione

bo go czekają nieznane strony

 

para rurami, z kotła do tłoków

tłoki po bokach, szaleńczy ruch

lecz żeby nie wiem jak się wytężył

kiedyś zaginie i o nim słuch

Pan Wiórek, pewne wiecie

(nie? więc się przyda wzmianka)

klasycznym jest przykładem

podstarzałego punka

cukier ma we krwi nie w czubie

agrafka trzyma mu spodnie

pogo zaś tańczy w fotelu

bo tak mu znacznie wygodniej

Xenna już tylko gdy wezdmie

Clash-cza psu wyjął latem zza ucha

i czasem tylko, raz w roku

Pistolsów jesienią posłucha

przez pięć minut, a może i dziesięć

znów czuje że punk’s not dead

a potem w drzemkę zapada

ex-punk Wiór, obecnie zgred

a było: pesymisto!

krakaczu jeden podły!

już wszystko się zmieniło

świat taki jest łagodny

lwy siano zajadają

i woda wszędzie płytka

barany rogi miękkie

mają, konie kopytka

i wolność, i braterstwo

rozlały się jak rzeka

i każdy jeden tylko

by bratu pomóc czeka

a było: optymisto!

różowo-okulary!

ty tylko dobre widzisz

się opamiętaj stary!

wilki do miast podchodzą

w ozonie straszy dziura

wróg u bram stoi niemal

już z dala słychać uraaaa

a będzie… jakoś będzie

wszak dotąd zawsze było

na wozie, lub pod wozem

i nic się nie zmieniło