trudno odmówić pewnej Dionizji

słuszności zasad, śmiałości wizji

a jedynym co studzi

ochy i achy ludzi

jest ponura aura hipokryzji

a dzisiaj słów kilka o Igorze

chłopcu, co twierdzi, że rzadko może

bo go boli i stęka

no bo życie to męka

chyba, żeby tak gdzieś w gęstym borze

tam gdzie pojawia się pewna Zofia

natychmiast zdarza się katastrofia

przypala się obiadek

lub zadra wchodzi w zadek

taka lokalna szczęścia atrofia

pytali często kumple: Rafale

na złomowisku pracujesz stale?

gdy się dziwili czemu

tłumaczył tak każdemu:

lubię mosiądze, żeliwa, stale

dociekał niegdyś waćpan Wawrzyniec

skąd jego żona ma wielki siniec

w miejscu gdzie plecy owej

cieszą się z nazwy nowej

tłumaczyła, że to był odyniec

kiedy Wojtek poznał Mirabelę

wydukał tylko – o ja pierdzielę

bo to był prosty chłopak

a teraz jest na opak

mówi: tego błędu nie powielę