wszystko, gdy przez lupę spojrzeć

przypomina nic nad miarę

(nawet jeśli nic nowiutkie

nawet jeśli wszystko stare)

czasu żal na żałowanie

rozlanego z czasem mleka

żalem czasu nie zatrzymasz

czas ma w nosie żal, ucieka

statystycznie zaskoczonych

populacja się nie zmienia

co dowodzi, mam wrażenie,

że wciąż wiele do zrobienia

nieumiarkowanie umiarkowany

cichy i serca pokornego

chciał nawet kiedyś, prawdopodobnie

pod koniec wieku poprzedniego…

mówią, że usta już otwierał

ale ziewnięciem zakamuflował

cień o zamiarze, by pomysł mieć

na nowe, nieznane słowa…

i dobrze jest, bo jak ma być

gdy mogło zdarzyć się gorzej

wczoraj minęło, właśnie trwa dziś

i jutro zdarzy się może

nie każdemu kamieniowi

zapisane mieć rzeźbiarza

który znajdzie co ukryte

a tak się najczęściej zdarza

pośród milionów kamieni 

że głaz staje się nijakim

startym starciem z podobnymi

statystycznym, otoczakiem

tysiąc pomysłów przez dwie minuty

w głowie łaknącej wieńca z wawrzynu

samotnej pośród innych samotnych

głów czekających ludzi bezczynu