wyjątkowością urzeczony

dał sobie wyjątkowe prawa

szlachetnie kochał wszystkich wokół

dopóki wszyscy bili brawa

jak w gęstym miodzie, skojarzenie

przyszło na chwilę i uciekło…

dotąd myślałem: całkiem miło,

lecz jeśli tak wygląda piekło?

chociaż widocznej, nikt nie dostrzegł,

dominującej zła intencji,

by kary sens zawrzeć nie w żarze,

ale zatopić w konsystencji?

następnym razem zrób to samo

tylko tym razem zrób to dobrze

nieważne całkiem, czy chleb smarujesz

czy ząb jadowy wyrywasz kobrze

racji ci przyznam i z repetą

krzywd żadna bajka nie przesłoni

ale nie zmieniaj nas na swą modłę

kto, gdy czas przyjdzie, będzie cię bronić

prawdy najbardziej oczywiste

dzieckiem widziane naturalnie

bliźni maskują złudzeniami

podawanymi arbitralnie

i tylko cud przebłysku

słońca czystego skra na niebie

na chwilę sens oddaje czysty

bym się dowiedział, że nic nie wiem

kiedy się spełnia rozumienie

najczęściej jest za późno

powiedzieć wszystkim wokół: cześć

spakować torbę podróżną

i choć zaprzeczyć gorąco chcesz

przekonać, że zbiorów pora

próżny wysiłek, obawiam się

daremna metafora