będę się Wam teraz chwalił:

że był konkurs, że wygrałem

a na dowód wklejam fotkę

z tym com żem narymowałem ;)

ps.

nazwa kawiarni ukryta

żeby nie łamać zakazu

ale jak dostanę zgodę

to ujawnię ją od razu :)

ps.2

a w nagrodę były kawy

pyszne (mówiąc między nami)

ale nie że same jakieś

tylko z super muffinami

dziś dzień, co go nie obchodzę

chyba w ramach kontestacji

i zamiaru nie mam wcale

bronić tutaj swoich racji

ale żeby być na czasie

i z powodu bliskiej wiosny

przypominam, że istnieje

tak zwany zawód miłosny

nikomu go nie polecam

bo jest płatny nieszczególnie

smutny, przykry i bolesny

czasem nawet obopólnie

bardzo chcę Wam podziękować

za czytanie, odwiedziny

komentarze i obecność

za minuty, za godziny

gdy zajrzałem do statystyk

dosyć wcześnie dzisiaj rano 

dowiedziałem się: jest nieźle;

a dokładniej? napisano:

limeryki z indykami

proszę ciebie, w tym miesiącu

po raz pierwszy się zmieściły

na bloxie w pierwszym tysiącu

otworzyłem więc excela

co prowadzę go na boku

a tam liczba okrąglutka

uderzyła mnie po oku

ewidentnie limeryki

z indykami… no, no, no…

zaliczyły wszystkich odsłon

już tysięcy ponad sto

więc tym bardziej i ponownie

czytelnikom mym dziękuję

i rymować nie przestanę

co solennie obiecuję :)

obudziłem się dziś z krzykiem

na dodatek potem zlany

– o co chodzi?!?! – pomyślałem –

nagle! przebłysk i… o rany!

„czy dodałem do indyka,

bo tak przecież ‘się należy’,

dwa dwukropki, trzy przecinki;

czy wstawiłem średnik świeży?

czym skończyłem limeryka?

czy użyłem w formie czopka

punktu (co się w interpunkcji,

tak jak psinka, zowie 'kropka’?)”

drżącą dłonią nacisnąłem

przycisk power i po chwili

już wiedziałem: co i jak jest,

czego nie ma, co się myli

czego dużo, czego mało,

co łódzkie, co częstochowskie,

co zabawne, co niedobre,

na co warto kręcić noskiem…

moja droga INTERPUNKCJO

twoje prawo – chcesz więc ględzisz –

mi zabawy nie odbierzesz

mnie w regułkach nie uwięzisz :)

jakoś do głowy wcześniej nie przyszło

nie minęło lat dwadzieścia

nie minęło lat trzydzieści

ale z trudem mi się w głowie

wciąż nowe odkrycie mieści

jak się bardzo drogi wspólne –

jedne wręcz – rozjechać mogą

tak dokładnie, że druhowi

nawet się nie kiwnie nogą

że wchodząc na przyjaciela,

niegdyś ważnego człowieka,

żaden mięsień nawet nie drgnie,

nie uniesie się powieka

od nowa mnie zaskakuje

spojrzenie jak w zbite lustro

w którym mimo, że są kształty

nie ma ducha, w którym pusto