powiedz babciu – spytał wnuczek

(a napięty był jak struna)

czy się twoim zdaniem, babciu,

nadaję na opiekuna 

babcia odłożyła druty

na których szalik robiła

poprawiła okulary

potem lekko nos zmarszczyła 

i tak rzekła – miły wnusiu

nikt od ciebie lepiej nie wie

czy potrafisz wspierać innych

kiedy znajdą się w potrzebie 

czy masz tony cierpliwości

czy potrafisz nie oceniać

i czy umiesz się poświęcić

czy na siłę nie chcesz zmieniać 

czy odnajdziesz w swoim sercu

wyrozumiałości składy

bo bez tych cech – miły wnusiu

długo raczej nie dasz rady 

tu historia się urywa

nie wiem co pomyślał wnuczek

może babci swej uwierzył

a może próbował sztuczek 

mniejsza co tam wnuczek zrobił

powiem wam – choć wiecie sami

kiedy idzie o opiekę

babcie są wręcz ekspertkami

drogie dziatki – w tym odcinku

(co z tytułu już wynika)

będziecie mogły poczytać

ciut o zawodzie muzyka 

rymowankę dedykuję

owym dziatkom w szczególności

które już na flecie grały

utwór „Oda do radości” 

i na mocy swych doświadczeń

często świeżych bardzo jeszcze

widzą przyszłą swą karierę

która ekscytacji dreszcze 

wywołuje, na ramionkach

a przede wszystkim na pleckach

(jak to mówi się na plecy

kiedy należą do dziecka) 

gratuluję wam pomysłu

obiecuję być kibicem

mam nadzieję, że niedługo

waszym kunsztem się zachwycę 

proszę tylko was o jedno

byście pod uwagę wzięły

że muzyka to ćwiczenia

i choć Odę w pół niedzieli 

udało się opanować

żeby w szkole dostać maksa

to bez ćwiczeń się przydarzyć

muzykowi może kraksa

dzisiaj z wami się podzielę

swym pomysłem dosyć nowym

nowym – chociaż z definicji

muszę przyznać oldschoolowym 

otóż: bardzo lubię książki

lubię czytać je, dotykać

i przeglądać, i wertować,

i otwierać, i zamykać 

a tu dookoła nowe

nie ma książek, booki same

do słuchania, lub co gorsza

podigitalizowane 

ach, odnaleźć połączenie

mojej pasji i zawodu

(wszak coś w życiu robić trzeba

żeby nie przymierać z głodu) 

może więc osiądę w miejscu

w którym książki mają duszę?

może czas wyjąć baterię

i zostać antykwariuszem?

świat się zmienia w tempie wielkim

zero szans na adaptację

auta, tv, komputery

białe bułki na kolację 

żebyś nie wiem jak się starał

albo jak byś się starała

nie uciekniesz przed bodźcami

co wciąż atakują ciała 

żebyś nie wiem co robiła

albo nie wiem co byś robił

stres dopadnie cię na pewno

będzie jakby cię ktoś obił 

smutny obraz? co masz robić?

martwisz się, czy panikujesz?

jak bóg młody czuć znów się chcesz

lub choć lepiej niż się czujesz? 

pędź do fizjoterapeuty

staw się dzielnie do przeglądu

poddaj się działaniu, ciepła

i elektrycznego prądu 

podbiegunowego chłodu

i magnesów i lasera

komfort życia wzrośnie, słowo

na co czekasz? nie dociera?

innym razem się zdarzyło

(nie wiem już, ile lat miałem)

iż kolega mi powiedział

że zdurniałem (lub zgłupiałem?) 

określenie wyleciało do dziś

mi już całkiem z głowy

lecz wrażenie pozostało

żem niecałkiem jest typowy 

że się różnię nieco bardziej

od kolegów niż wypada;

bardzo mnie to zasmuciło

pomyślałem sobie – biada! 

gdy tendencja się utrzyma

za mniej więcej kilka latek

nie świat będzie na mnie czekał

lecz co najwyżej półświatek 

cel ambitny postawiłem

sobie wtedy – równać w górę

(lub wyprzedzać, bo uznałem

że to miło głową w chmurę 

ubóść głową letnią porą

i ostudzić duży zapał

oczywiście, gdyby taki

kiedyś mnie przypadkiem złapał) 

przyszło jakoś mi do łebka

będę normalizatorem;

zaskoczenie moje było

delikatnie mówiąc spore 

gdy szukając po słownikach

do krzyżówki na „n” słówek

dowiedziałem się przypadkiem

że już pewnie z milion dniówek 

przerobili specjaliści

spod normalizacji znaku

zapisując liter tyle

co ziarenek w tonie maku 

by nie było niedomówień

normalizatorzy dzielni

opisują właściwości

przedmiotów – od prostej kielni 

poczynają, aby skończyć

na rakietach, samolotach

i się znają doskonale

na wymienionych przedmiotach 

a te wszystkie ich opisy

już podrukowane, śliczne

z rysunkami (jeśli trzeba)

to są normy, te… techniczne