blog rymowany
z rdzą psze państwa żartów nie ma
żre żelastwo w strasznym tempie
już niejedne cacko legło
na rdzy przezachłannym zębie
nie ma wyjścia, trzeba bronić
stalowe szeregi zwierać
tam szczególnie gdzie gorąca
i wilgotna atmosfera
w ręce pędzle! w ręce wałki!
pistolety ciśnieniowe!
niech to co dziś zardzewiałe
jutro wygląda jak nowe!
***
a by hasła rewolucji
i walki w obronie stali
skutek miały, warto byśmy,
wcześniej stal pooczyszczali ;)
jest na świecie jeden zawód
co działa jak detonator,
zaczyn, zalążek, iskierka;
fach ten to organizator
czy idzie o agrobiznes
mecz, miting, czy spartakiadę,
czy obsługę turystyczną
(choćby dla grupy obiadek)
pogrzeb, chrzciny, czy wesele
albo przez internet sprzedaż
organizator potrzebny!
i bez niego rady nie dasz!
on rozwiąże każdy problem,
poradzi sobie z zatorem,
bo to jego rola skoro
został organizatorem
wyobraźni dziesięć kilo
plus cierpliwość do detali
i ciekawość nieprzebrana
oraz nerwy jak ze stali
wspólny język z reżyserem
i charakter oraz wizja
talent z zapałem do pracy
elastyczność i precyzja
i poza tym nic już więcej
(nie dodam słówka żadnego)
bo to przepis jest kompletny
na scenografa dobrego
uprawiamy dnia każdego
czasem chcąc, a czasem nie
najróżniejsze przebieranki
(o tym się powszechnie wie)
przebieramy się za szefa,
za sąsiada, pracownika,
za sprzedawcę, za klienta,
rodzica, paramedyka
i tak z dnia na dzień się rozrasta
min i strojów prywatna szafa,
warsztat oraz majątek cały
wewnętrznego kostiumografa
a cóż robi pulpitowy?
wiem, że się zastanawiacie
stawiam dziewięć do dziesięciu
że z nim pewien problem macie
żadne meble, żadne biuro,
żaden wykład, nic z tych rzeczy;
chcecie bronić tych teorii?
trzeba będzie wam odsieczy
żeby dłużej już nie męczyć
zapoznaję was z wynikiem
pulpitowy, czytelnicy,
prawdę mówiąc jest hutnikiem
i to nie, że pierwszym z brzegu!
bo potrzeba kawał speca
by koks i wsad załadować
zgrabnie do wielkiego pieca
obejrzałem się za siebie
wytężyłem wzrok nad normę
na ten widok co ujrzałem –
jedną ogromną reformę
i przysiadłem na chwileczkę
na poboczu drogi życia
z kanapeczką z żółtym serem
i kompocikiem do picia
żułem papu powolutku
pamięć zaś wydobywała
z zakamarków te reformy
co je zaobserwowała:
ustrój, pieniądz, służba zdrowia,
szkoła oraz prawo jazdy,
katecheza, „es” wojskowa,
gospodarka… – mi wystarczy
ja już nie chcę żadnych reform
nie chcę napraw, innowacji
chciałbym formy ustalonej
czyli, że stabilizacji
postuluję – na premiera
na ministrów, zarządzaczy,
prezydenta, senatorów
wybierajmy formowaczy
takich, którzy dzień po dzionku
w cieple, pyle oraz trudzie
szkło formują, ceramikę
to są doświadczeni ludzie :)